عشق یعنی قدم زدن در امتداد همین شب که پایانش افسانه ایست نا ممکن
یک دو سه چهار پنچ و الی آخرین قدم من
توجه ... توجه
اینجا دلی شکسته است ... مراقب باشید خردهایش دست و دلتان را نبرد
مراقب باشید اینجا زادگاه من است
در همسایگیمان خورشید سوزان
و در دشمنیمان شیطان
اینجا زادگاه من است
چند قدمی مانده به آغوش خدا
تو چرا باز ایستادی ؟؟؟

 ولی واژه ها همه تکراری اند و من در نوشتن لنگ می زنم انگار

هیچ جمله ای به ذهنم نمی رسد

 نمی دانم چرا ؟؟؟

شاید بی حضور چشمانت وچقدر سخته از نبودنت نوشتن

کاش بودی واز من از خطایت می گذشتم نمی دانی که چقدر برای دیدنت دلتنگم

 نمی دانی چه سخت است بی تو گذشتن از روزهای قشنگ خاطراتمان

دلتنگی های من و دلداری های تو و اینکه تو همیشه سنگ صبورم بودی . . .

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

 براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

 تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

 از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

                                           یا چرا تنگ غروبا دل آیینه می گیره

شاید هرگز تو ندونی تا سحر چند تا ستاره ست

                                         وقتی دل تنگ تو  سینه همدمش ابر بهاره ست

سخته سخته، خیلی سخته این همه باره رو دوشم

                                         تو می گی تقصیر من نیست،نرسید صدات به گوشم

حالا فریادمو بشنو، که برات گفتنی دارم

                                         ای که هرگز ندونستی چرا اینقدر بی قرارم

بعد از این هر جا که رفتی، اگه آینه رو می پوشه

                                         اگه دیدی از دل سنگ داره چشمه ای می جوشه

لحظه ای بمون و بشنو، لحظه ای با جون و دل باش

                                        تا اگه کسی صدات کرد، بشنوی صداشو ایکاش...

آن زمان که غم تنهایی من

                می برد قایق طوفانزده ی قلب مرا

                                            تا شب دورترین ساحل غم

آن زمان که دل من

                می شود رنگ خزان

                                           و پر از ناله ی اشک

آن زمان که منم و دفتر عشق

                         که پر از سرخی نام گل توست

                             ولی از بودن تواثری نیست که نیست

با خودم می گویم

           شاید آن ایزد پاک

                          وقت رویاندن تو

                          لاله ی قلب تو را

                          به گِل بی دل و تنهای کسی بخشیده

                          وآن چه در سینه ی تو

                                   قصه ی بودن دارد

                                     سنگی از کوه جفاست

                                             که بلور دل تنهای مرا می شکند ......

عمر آن بود که در صحبت دلدار گذشت

حیف و صد حیف که آن دولت بیدار گذشت

آفتابی زد و ویرانۀ دل روشن کرد

لیک افسوس که زود از سر دیوار گذشت

خیره شد چشم دل از جلوۀ مستانۀ او

تا زدم چشم به هم مهلت دیدار گذشت

تو نگاه تو

تو نگاه من

رنگ باوری نمونده

دست زندگی 

گرد حسرتی

روی چهره مون نشونده

عجب عُمرا تموم شد

چه دور از هم حروم شد

چه خاطرات شیرینی که موند و ناتموم شد

حالا روزگار، با این لطف و حال

می گذره خبر نداریم

جز سپیدی، موی تیره مون

انگار که سحر نداریم

خط به خط فلک

روی گونه ها

نقش رنج و غم کشیده

زندگی چنان ، اشک حسرتی

از دو چشم ما چکیده

من شکسته، تو شکسته

از گذشت عمر و خسته

جای پای روزگار، روی گونه ها نشسته

تو نگاه تو

تو نگاه من

رنگ باوری نمونده

دست زندگی 

گرد حسرتی

روی چهره مون نشونده

عجب عُمرا تموم شد

چه دور از هم حروم شد

چه خاطرات شیرینی که موند و ناتموم شد

..........................................................................................

ای که رفته با خود دلی شکسته بردی
اینچنین به طوفان تن مرا سپردی
ای که مهر باطل زدی به دفتر من
بعد تو نیامد چه ها که بر سر من
بعد تو نیامد چه ها که بر سر من
ای خدای عالم چگونه باورم بود
آن که روزگاری پناه و یاورم من بود
سایه اش نماند همیشه بر سر من
زیر لب بخندد به مرگ و پرپر من
زیر لب بخندد به مرگ و پرپر من
رفتی و ندیدی که بی تو شکسته بال و خسته ام
رفتی و ندیدی که بی تو چگونه پر شکسته ام
رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا
رفتی و خیالت زمانی نمیکند مرا رها
ای به دل آشنا تا که هستم بیا
وای من اگر نیایی
رفتی و ندیدی که بی تو شکسته بال و خسته ام
رفتی و ندیدی که بی تو چگونه پر شکسته ام
رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا
رفتی و خیالت زمانی نمی کند مرا رها
ای به دل آشنا تا که هستم بیا
وای من اگر نیای